İlerdeki kocamla denize kıyısı olan şehirde rakı balık yapmazsam o ilişkiden tat alamam
(via hipomanic)
Yazacak şeyim kalmadı kendimi karalayıp duruyorum.
Kötü olduğumun farkında değil kimse. Bende iyiyim diyip geçiştiriyorum işte. Nefes almak zor gelir mi diyorum kendi kendime, geliyormuş. Bu yazıyı yazmak bile o kadar yorucu ki anlatamam… Günümü uyumaya ayırıyorum artık. Okulda da uyuyorum. Adım uykucuya çıktı zaten. Ağlayamıyorum da artık. İlaçtan mıdır bilmem ama akmıyor yaşlar gözümden. Sanki gözpınarlarım kurudu. Ağlasam rahatlarım belki biraz ama yok. Tek yaptığım şey boş boş duvar izlemek. Çok dengesiz bir sinirim var şu aralar. Herkese her an sinirlenip bağırıp çağırabiliyorum. Göğüs kafesimi yırtıp açasım ve kalbimi söküp atasım var oradan. Geçmeyen ızdırap yapmışlar. Gitgide kötü oluyorum. Farkındayım. Çok üşüyorum, o kadar uyumama rağmen uykusuzum. Hem fiziksel hem ruhsal olarak donuyorum. Yatağa yapışmak istiyorum. Kafamda senaryolar kuruyorum ve korkuyorum. Kimden mi? Kendimden… Bazen sanki kendimi tutamıyormuşum gibi hissediyorum. Bedenim kontrolümden çıkmış gibi.. Birkaç saniyelik bir şey, evet. Ama yine de hoş hissettirmiyor. Günlük ihtiyaçlarımı karşılamak bile çok zor. Göz altlarım berbat görünüyor. Sanki ben öyle değilmişim gibi konuşuyorum, ne güzel. Burada yalana gerek yok. Kaçıp düşüncelerimi tamamen yazabildiğim tek mekan burası. İyi değilim işte. Bu kadar yani. Ne fazlası ne azı.
Gömülmek istemiyorum. bir kadavra yapsınlar, bilimsel araştırmalara versinler bedenimi. çocuklar iskeletimle oynasın. olmadı balıklara atsınlar.. hoşçakalın, aşkla yaşayın. çok güzel olsun hayatınız..
*eğer bir gün intihara meyilli yanım kazanırsa, güler yüzüm neşeli halim yüzünden herkes şok olacak.*
“ İntihar kulağa sizin için kötü bir kelime gibi geliyor olabilir, ama acı çeken bir bedenin içine hapsolmuş bir ruhun vaktinden önce kurtulması gibi geliyor bana .”
yorgunceren-deactivated20230810:
Sesinin güzel olup olmadığı umrumda değil. Bana şarkılar söyle. Gözlerinin ne renk olduğu umrumda değil. Bana çocuğunu parka götüren bir baba gibi sevgiyle,düşecek korkusuyla korumak ister gibi bak. Yüzünün güzelliği umrumda değil. Parmaklarımın yanağından çenene kadar olan o çizgide gezmesine izin ver. Orası benim dünyamın ekvator çizgisi. Teninin rengi umrumda değil. Sana vücudundaki bütün kanı kırmızının en güzel tonuyla yüzüne oturtacak kadar saf sevgiyle bakmama izin ver.
“Biz Türkler ordusu olan bir millet değil,milleti olan bir orduyuz!”
Gazi Mustafa Kemal Atatürk.













